İçimdeki Gurbet

Very helpful article! I’ve bookmarked this for future reference. Well done and thanks for sharing. (ref:66d864fcfee7)

Yüreğinizdeki gurbet fırtınalarnı dindirmek ne mümkün. Kaleminizden dökülen bu samimi satırlar, yalnızlığın ve hasretin o ağır yükünü hepimize hissettiriyor. Bizimle paylaştığınız bu derin duygular için teşekkürler

Osman amca,
Bu içsel gurbet Rabbimizin bir nimeti, kendisine olan uzaklığımızı yarattıklarıyla hissettirdiği bir uyarı sanki. O’nu bilip tanıdıktan sonra herşeyin bir gün bir gurbete çıkan bir çıkmaz sokak olduğunun mesajı.
Ümitsizlik, vefasızlık, geçmiş elemi, gelecek endişesi ve musibetler karşısındaki acziyetimiz ile vefalı olduğumuzda ayrılığın hiç olmadığı bir teslimiyet kapısının anahatları gibi bu elem dolu hisler. Yazılan yazılar, şiirler, gazeller tümüyle bu Rahman’ı ararken ki iç döküşler gibi.
Rabbim bizim salih kimselerle dost kalabilmeyi, gıyabında dua eden insanlarla tanış olup, dualaşabilmeyi nasip etsin.
Hürmet ederim, Allah yar ve yardımcınız olsun.

Hissettiğiniz gurbet, düşünen tefekkür eden adamın içine düştüğü yalnızlığın terennümüdür. Tefekkür ve sükut o kadar azaldı ki, çevremizde bunlara rastlayamamak bizi gurbet ve yalnızlık duygusuna itiyor. Sohbet edecek birini bulamıyorsunuz zira sohbetinizden zevk duyacak dostlar bulmak zor. Ziya Paşa’nın deyimiyle;
Nâdanlar eder sohbeti nâdan ile telezzüz
Divanelerin hemdemi divane gerektir.
Unutulmamalıdır ki, tefekkür seviyesi yükseldikçe yalnızlık da artar. Çok bilinen bir krala göre;
“Mânâlar yükseldikçe anlayanlar azalır”
Bu da kaçınılmaz olarak yalnızlığı, gurbeti getirip göğsümüzün ortasına yük gibi bırakır.
Yani kısaca değerli dostum, tefekkür ettikçe, ne yalnızlığınız bitecek ne gurbetiniz…

Kısa da olsa bir gurbet yolculuğu arefesinde olduğundan dolayı mı yoksa içimizdeki gurbetin ortaya çıkması mı bilemedim
Ama duygulanmamak elde değil
Selamlar saygılar

Kendini ait hissetmediğin her yer gurbet. Kaleminize sağlık hocam. Çok güzel.

Yüreğine, kelâmına ve kalemine sağlık kardeşim…

Özledigin, Dostundan ayrı kaldığın her yer gurbet…. Hep bir yalnızlık içindesin. Nefes alamıyor sanırsın. ……
“Ben gurbette değilim gurbet benim içimde ” dedikleri böyle bir şey. Gurbeti içinde yaşıyorsun.

Kaleminize yüreğinize sağlık üstadım. Yine mükemmel bir paylaşım. Sağolunuz.

“Senden, seni çalmışlar. Bu ne derin bir yalnızlık…” Kalemine yüreğine sağlık amca.

Şiir: BİR GÜN İCMADAN…
​(Ahmet Hamdi Tanpınar)
​”Ne içindeyim zamanın,
Ne de büsbütün dışında;
Yekpare, geniş bir anın
Parçalanmaz akışında.
​Bir garip rüya rengiyle
Uyuşmuş gibi her şekil,
Rüzgârda uçan tüy bile
Benim kadar hafif değil.
​Başım sükûtu öğüten
Uçsuz bucaksız değirmen;
İçim muradına ermiş
Abasız bir dervişim ben.
​Kökü bende bir sarmaşık
Olmuş dünya sezmekteyim,
Mavi, masmavi bir ışık
Ortasında yüzmekteyim.”

Emeğinize yüreğinize sağlık.Kalrminize kuvvet

Satırların arasında dolaşırken insan kendi içindeki gurbetle yüzleşiyor. Kalabalıklar içinde yalnız kalmanın, anlaşılmamanın bu kadar güzel dile getirilmesi çok etkileyiciydi. Yüreğinize sağlık ağabeyim, derin izler bırakan bir yazı olmuş.👏🏻👏🏻👏🏻

Mükemmel üstadım, şiir olarak seslendirebilirim.

Gurbet bu kadar detaylı irdelenirse ACI SUYU ÇIKAR . oysa dünya bizim evimiz,biz bu dünyadan göçersek gurbet başlar. Misafir kabul edemeyiz, kimseye randevu veremeyiz, kimseden şikayetçi olamayız,kimse bizi ciddiye de almaz. BENCE GURBET BUDUR.

Değerli büyüğüm,
Bu satırları okurken anladım ki mesele yalnızca bir “gurbet” değil… Bir yerden ayrı düşmenin ötesinde, insanın kendinden uzaklaşmasının sızısı bu. Mekânlar değil, ruhun içindeki mesafeler konuşuyor adeta.
Gurbet bir yol değil; bir hâl… İnsan nereye giderse gitsin, kendini de götürdüğü için, asıl uzaklık içte başlıyor. Bu yüzden satırlarınızda duyulan titreyiş, bir ayrılıktan çok derin bir aidiyet arayışının yankısı gibi.
En çok da şu düşünce dokunuyor insana: Bazen insan, en çok “orada”yken gurbeti yaşıyor… Kalabalıkların içinde, tanıdık yüzler arasında bile.
Belki de gurbet kaçınılacak değil; insanı kendine çağıran bir ses… Vuslat ise bir yere varmak değil, insanın kendi içinde toparlandığı o sessiz an…